چراغ راهنمایی و رانندگی

 


یا حق

 

«چراغ راهنمایی و رانندگی»

 

عده ای چرت می زنند و عده ای دیگر زل می زنند به عقربه های ثانیه شمار و میان صفحات ساعتها چشم می چرخانند.

گاهی من هم همین کارها را می کنم وقتی ایستاده ام پشت چراغ قرمز. زل می زنم به رقمهایی که مدام عوض می شود به امید آنکه صفر خواهد شد و این را می دانم. چقدر سخت است! زمان گویا مدام کش می آید. ثانیه ها به دقیقه ها و دقیقه ها به ساعتها مبدل می شود.

حال آنکه ندانی چقدر تا لحظه صفر مانده است. گاهی چراغ قرمزها شمارنده دارند و گاهی نه. آنگاه دیگر دوست داری سر بگذاری روی فرمان و چند لحظه ای چرت بزنی. آنگاه زمان به سرعت تند بادی می گذرد. دوست داری وقتی سر از فرمان بلند کردی سبز شده باشد. دوست داری ندانی چه می گذرد و چه خواهد گذشت فقط می خواهی سبز شود.

می روی در خواب و خیال. در رویاها چرخ می زنی. خود را در دشتی می بینی به عظمت بینهایت. می خندی و می دوی. حال آنکه تمامی آنها خیالی بیش نیست. آن بیرون هزاران رهگذر می گذرند و چند صد ماشین در حال حرکتند و از ثانیه ها همچنان کاسته می شود. تو اینها را نمی فهمی. نخواستی که بفهمی.

تو خوابی. و این خود برای گذران زمان بس است.

حال آنکه آنطرفتر در ماشین کناری. راننده با چشمانی باز چراغ را زیر نظر دارد. یک دستش به فرمان و دست دیگرش به دنده است. نکند که سبز شود و او حرکت نکند. مگر می شود لحظه ای را هم از دست داد. او می اندیشد که چه می کند و چه خواهد کرد و تو در فضایی دیگر، در رویایی به خیالت بی انتها با لبخندی شاید شکرین می رقصی.

 

صدای بوقی ممتد بیدارت می کند. بیدار می شوی از آنچه که فکر می کردی دنیای حقیقی توست. دنیایی از جنس خیال، دنیایی چندان عظیم که به بوق پیکان جوانان گوجه ای مدل 58 تماما هیچ شد.

ماشنها مدام بوق می زنند و تو می دانی که باید حرکت کنی. اگر هم تا حال نمی دانستی حال ماشینها این را خوب به تو فهمانده اند. خوشحال از آنی که حداقل چراغ سبز شده است. باز ثانیه شمار را نگاه می کنی. پنج، چهار. می خواهی حرکت کنی. سه ، دو. عزم رفتن می کنی. یک. تا می خواهی دنده عوض کنی باز صفر می شود و باز قرمز.

حال آنکه ماشین کناری مدتهاست رفته و تو باز باید بایستی. نمی دانم اینبار که سر روی فرمان می گذاری می خواهی چرت بزنی یا می خواهی غصه لحظه گذشته را بخوری. فقط می دانم اینبار باید یک دست به فرمان بگیری و دست دیگر را به دنده.

 

باشد که خواب در لحظات قرمز غیبت ما را از لحظات سبز حضور محروم نکند.

 

 

     ٢٩ شهریور ۱۳۸٤

پيام هاي ديگران ()

لينک مطلب

 

من نامه:

 
 
«لوتي ها هم بلدند بنويسند. قلم هاشان چاقوست و ورق هاشان پوست. آيا کسي هست که امضا بخواهد؟»
 
  صاحب امضا: حامد تأمّلي
   
h.taammoli[at]gmail[dot]com
http://www.facebook.com/taammoli
h_taammoli
   
 
 

سياهه جات ماضيه:

 
  راه اندازی سایت حالنامه
تعطیلی این وبلاگ
کارگاه ورک شاپ!
محفل انس آقایانِ ابجد
اخلاق شهروندی(5)
در این مکان توبه پذیرفته می شود!
ما هفت نفر بودیم
از خط خارج شدگان
هفت تشکل از هزار و یک تشکل معروف
عشق دخترکان دم بخت
دردنوشته های یک مستند ساز
روغن نباتی بهداشتی
ما 15 نفر بودیم
نیازمندی ها(2)
یک عاشقانه آرام: «مترو متشکریم»
 
 

شکّر سخنان:

 
 

 ::شيرين سخنان::

 ::فرهاد سخنان::

 ::طنز نگاران::

مجيد خسروانجم
توکا نيستاني(توکاي مقدس)
وحيد نيک گو (هفت)
بزرگمهر حسين پور(بزي کارتون)
نیک آهنگ کوثر
نازنين جمشيدي
محسن ملکي

 
 

نقل و نبات:

 
 

 
 

به هم وصليم:

 
 

دلتنگيهای نقاش خيابان ۴۸ام
لُباب
از تهي سرشار
تأمّلات
تأملات‌مسلحانه‌ى‌من
ياس آرام
سنت مآب
حرف های بی ربط
دروس آموخته
بازی
من، بی‌نقاب
صين
Moussa Hashemzadeh
در اندیشه ی ...
رند بازاری
مه‌ديده
تلنگر
افيون
حرف آخر
روزنگار يك معلم
توقف، انديشه، حركت
ماه ناتمام
لحظه‌هاي كال
ول شدگان
من بي او
مه‌سان
يك روز
زندگینامه
کشتی نوح
به خدا زیادمان است
قصیده نه، غزل شاید
اندکی صبر سحر نزدیک است
دست نوشته های من
سپيدار
يادم باشد که ...
mofidnews
خاک
یادداشت های قایمکی
زمين بی درخت
معقولات
برادرانه
نوشتن و دیگر هیچ
اکونومیست
آخرین مسافر
نرگسانه
پیشی درون
حرفای یه یاغی
بیکارالدوله
نا آرام

 


 RSS 2.0