ابروان۳

 


«ابروان۳»

 

و بالاخره آمد. بعد از هشت روز آمد و باز نشست آن روبرو کنار پنجره قدی کتابخانه. امروز همه چیز فرق کرده بود. ازآن  موقع که آمد کتابخانه ساکت شد. همه جا سیاه  شد و آفتاب هم غروب کرد. او هم فرق کرده بود. هم می خواستم ببینمش وهم نه. کتاب را باز کردم. بازکردم آن صفحاتی را که او نشسته بود میانشان با همان چارقد مشکی و رو بند سفید رنگش. دیگر آن دو یکی شده بودند. گویا او بود که چارقد بر سر کرده بود. بیشتر نگاه کردم. چشمان مشکی و ابروان پیوسته.

او هم ابروانش پیوسته شده بود مانند تصویر و چقدر زیباتر شده بود. (راستی این را که گفتم یاد سهراب افتادم. اهل کاشانم من. پیشه ام نقاشی است. ...) سرش را گذاشت روی میز و شانه هایش ریز لرزید. تصویر را نگاه کردم. قطره اشکی از آن چشمان سیاه لغزید روی گونه هایش. صفحه تر شد. دیگر هیچ کس در کتابخانه نبود و حتی من. او بود و غمش و صفحات خیس کتاب. سرش را که بلند کرد آفتاب هم طلوع کرد. نور چشمانم را زد و سرم را پایین انداختم. نه برای آنکه نبیندم.

 خدا را دیدم که ایستاده بود پشت پنجره قدی و مرا نگاه می کرد و شاید هر دومان را. شرمم آمد. نمی توانستم نگاهش کنم جز در میان صفحات کتاب. خدا می داند که چقدر خوشحال بودم و چقدر ناراحت. فقط او می داند. دیگر وارد کتابخانه شده بود و نشسته بود کنار من. چقدر آرام شد دلم. و خدا را لمس کردم و چقدر لطیف بود. ابروانش پیوسته شده بود و دیگر جای درنگ نبود.

ولی هنوز صفحه خیس بود و دیوارها همه سیاه بودند. ترسیدم اگر غفلت کنم باز از دستش بدهم. من او را با ابروان پیوسته می خواستم. بلند شد و رفت بیرون. در را که باز کرد باد پیچید در کتابخانه. اینبار سرد بود باد و دیگر همراهش نبودند برگهای سرخ و زرد که با هم سور بگیرند. کتاب را بستم. خدا کند بار دیگر که بازش کردم هنوز ابروانش پیوسته باشد. خدا کندتا آن موقع خشک شده باشند صفحات کتاب. باز بخندد و گونه هایش سرخ شوند. باد هم رفت. نمی دانم از کجا و از کدامین پنجره ولی رفت.

راستی چرا آمده بود اینجا؟ بعد از هشت روز آمد و نشست آن روبرو که چه؟ نکند او هم فکر می کند من نقاشم؟ نکند می آید می نشیند آنجا که من بکشمش؟ نکند بخاطر این ابروانش را پیوسته کرده؟ خدا نکند که اینطور باشد. ای خدا کاش نقاش بودم.

رو کردم به خدا و باز این را گفتم. بلند شد. لبخندی زد و رفت. شاید باد را هم او با خود برد. از همان پنجره قدی کتابخانه. و من ماندم و صفحات خیس کتاب.

 

 

     ٦ بهمن ۱۳۸٢

پيام هاي ديگران ()

لينک مطلب

 

من نامه:

 
 
«لوتي ها هم بلدند بنويسند. قلم هاشان چاقوست و ورق هاشان پوست. آيا کسي هست که امضا بخواهد؟»
 
  صاحب امضا: حامد تأمّلي
   
h.taammoli[at]gmail[dot]com
http://www.facebook.com/taammoli
h_taammoli
   
 
 

سياهه جات ماضيه:

 
  راه اندازی سایت حالنامه
تعطیلی این وبلاگ
کارگاه ورک شاپ!
محفل انس آقایانِ ابجد
اخلاق شهروندی(5)
در این مکان توبه پذیرفته می شود!
ما هفت نفر بودیم
از خط خارج شدگان
هفت تشکل از هزار و یک تشکل معروف
عشق دخترکان دم بخت
دردنوشته های یک مستند ساز
روغن نباتی بهداشتی
ما 15 نفر بودیم
نیازمندی ها(2)
یک عاشقانه آرام: «مترو متشکریم»
 
 

شکّر سخنان:

 
 

 ::شيرين سخنان::

 ::فرهاد سخنان::

 ::طنز نگاران::

مجيد خسروانجم
توکا نيستاني(توکاي مقدس)
وحيد نيک گو (هفت)
بزرگمهر حسين پور(بزي کارتون)
نیک آهنگ کوثر
نازنين جمشيدي
محسن ملکي

 
 

نقل و نبات:

 
 

 
 

به هم وصليم:

 
 

دلتنگيهای نقاش خيابان ۴۸ام
لُباب
از تهي سرشار
تأمّلات
تأملات‌مسلحانه‌ى‌من
ياس آرام
سنت مآب
حرف های بی ربط
دروس آموخته
بازی
من، بی‌نقاب
صين
Moussa Hashemzadeh
در اندیشه ی ...
رند بازاری
مه‌ديده
تلنگر
افيون
حرف آخر
روزنگار يك معلم
توقف، انديشه، حركت
ماه ناتمام
لحظه‌هاي كال
ول شدگان
من بي او
مه‌سان
يك روز
زندگینامه
کشتی نوح
به خدا زیادمان است
قصیده نه، غزل شاید
اندکی صبر سحر نزدیک است
دست نوشته های من
سپيدار
يادم باشد که ...
mofidnews
خاک
یادداشت های قایمکی
زمين بی درخت
معقولات
برادرانه
نوشتن و دیگر هیچ
اکونومیست
آخرین مسافر
نرگسانه
پیشی درون
حرفای یه یاغی
بیکارالدوله
نا آرام

 


 RSS 2.0